foto

Uit: gedichten van Nico Teekens


vorig gedicht | volgend gedicht | op jaar publicatie | op alfabet | intro

    

De ruwe dood

de dood
hard plotseling en snel
dan weer met vertraging
ruw en meedogenloos
laat hij u proeven van de hel
ontwerpt hij een nare lijdensweg
en neem het van mij aan
de dood werkt niet in overleg

zo ben je mens
zo door een onwrikbaar lot
een troosteloos stoffelijk overschot
het bed nog vol met slangen
de kamer nog behangen
met beterschap
als goed bedoelde wens

zo ben je mens
zo ben je geveld
met bruut geweld in het verkeer
een tragisch ongeval op het werk
een hartaanval in een benauwde kerk
een moord om niets, alweer
geslacht met een keukenmes
om een fout gevallen woord
tijdens een saaie geschiedenisles

ik weet dat je ook zelf kunt kiezen
maar geef dan die ruwe dood geen kans
kies niet voor geweld
alsof het de bloedplas is die telt
alsjeblieft spring niet van een toren
om die doffe klap
die iedereen moet horen
en spring niet voor een trein
om er zeker van te zijn
dat je daad wordt opgemerkt
of bang dat al het andere niet werkt
bespaar je vrouw
dat bungelende touw
aan het plafond
alsof het echt niet anders kon
maar wie ben ik
ik ken de pijn niet en de nood
die leiden tot het verlangen naar de dood

waarom niet kiezen voor een arts
en vragen om een spuitje
en als die dat oprecht niet wil
vraag je een verpleger om een pil
of bel een zelfhulpadviseur
die je achter de gesloten deur
van een muffe zolderruimte
bij de geur van vuile was
de dood aanreikt
die daar eerder nog niet was

Dood
ik ga jou je functie niet ontzeggen
maar waarom zo vaak zo ruw
is dat echt niet uit te leggen?

© nicote


vorig gedicht | volgend gedicht | op jaar publicatie | op alfabet | intro