foto

Uit: Gedichten van Nico Teekens


vorig gedicht | volgend gedicht | op jaar publicatie | op alfabet | intro
    

Neanderthaler

zwervend na de dood
door een oneindige kosmos
op zoek naar een nieuw begin
weg van de brooddronken mens
die zijn omgeving verstoort
weg van het zinloos geweld
weg van dat onzalige oord
waar je om een weerwoord
wordt vermoord
weg van de brallers in de nacht
die de buit verdelen van de jacht

koud van angst
mijn erfenis uit het verleden
ben ik op zoek naar Eden
het kan niet ver zijn
ik zoek een baken
een helder witte ster
als boven de daken van Bethlehem

een wanhopige ziel
in leven gefaald
een zoektocht van duizend jaren
en hopeloos verdwaald
de weg kwijt in de eeuwigheid
er ligt nog één pad open
tegenover de eeuwige dood
weer opstaan in de moederschoot

gegaan als Neanderthaler
opnieuw geboren als mens
onaangepast
een oude ziel in een nieuw bestaan
het krioelt hier van de mensen
complexe rituelen
mis elk overzicht
een wonder dat het functioneert

ogenschijnlijk autochtoon
voor een passend loon
als arbeider verhuurd
woon er in een nette buurt
blijf een vreemdeling
niet eens op zoek naar binding
vond er een vrouw
en was die snel weer kwijt
bezocht hun tempels
plaatsen die ik nu mijd
hijs hun vlag niet
zing hun volkslied niet mee
bewonder hun helden niet
herken nog wel de brallers
die in de nacht
de buit verdelen van de jacht

en nog is het blijven hangen
het oude verlangen
naar Eden
het moet hier ergens zijn

© nicote


vorig gedicht | volgend gedicht | op jaar publicatie | op alfabet | intro