foto

Uit: Gedichten van Nico Teekens


vorig gedicht | volgend gedicht | op jaar publicatie | op alfabet | intro
    

Zondagmorgen

het is zondagmorgen
ik sta buiten in de zon
vogels in de lucht
genieten van hun vlucht
de dauw nog op het land
koffie in mijn hand
en geen besef van zorgen

de klinkers van het terras
smoezen met het pas gemaaide gras
en kijken mij verbazend aan
alsof gister alles anders was
in hun statische bestaan
de schutting het hek de heg
roepen om een nieuwe plek
hun samenhang is weg

dan dringt het tot mij door
dat ik niets meer hoor
geen stemmen meer
geen auto's geen verkeer
ik zie ook geen kerkgangers lopen
totale rust in lege straten
de huizen in de steek gelaten
de deuren staan nog open
iedereen is weg
zelfs de graven zijn verlaten

ik sta er nu alleen voor
samen met de vogels de schapen en de koeien
ik zal de weilanden ontsluiten
overal de hekken open doen

© nicote


vorig gedicht | volgend gedicht | op jaar publicatie | op alfabet | intro