foto

Uit: gedichten van Nico Teekens


vorig gedicht | volgend gedicht | op jaar publicatie | op alfabet | intro
    

De ontroerende dood

niets is zo ontroerend als de dood
vriend, familie, volslagen onbekend
ik raak er maar niet aan gewend
het treurige einde van een leven
ik vergeet zelfs mijn haat
als een etterbak het leven laat

een mens houdt op te bestaan
een ouder een kind
een vriendin een minnaar
een idool met veel misbaar
een zwerver onbemind
eenzaam en verlaten
tussen het vuil
in lege straten
hij is niets meer
kan niets meer
wordt niets meer

mijn geliefde
uit het leven verdwenen
is onbereikbaar
liefde
genegenheid
komen niet meer aan
ik kan je niets meer geven
alles wat we samen hadden
het is gedaan
wat ik vergeefs hebt verwacht
zal ik voor altijd missen
al die keren dat ik hebt gefaald
zijn niet meer weg te wissen

ik sta met lege handen
het verdriet grijpt mij aan
mijn tranen nemen mij over

© nicote


vorig gedicht | volgend gedicht | op jaar publicatie | op alfabet | intro