Pamfletgedichten van Nico Teekens
ik wacht in stilte op klokslag acht
om het begin niet te missen heb ik de TV vast aangezet
dat scheelt want dan heb ik het in elk geval in beeld
en kan ik mij in het tijdstip niet meer vergissen
toch ben ik alleen maar stil omdat iedereen dat wil
dat moment wil ik niet verstoren
dus mij zal je niet horen
ik kijk alleen naar die minuten en denk aan niets
dan de stilte op het plein
de veteranen staan vooraan in hun gedecoreerde uniformen
daarachter de stille menigte voor het moment ontroerd
denkend aan hun doden en al die mensen die zijn weggevoerd
dit moment wordt overstemd door het rumoer in mijn hoofd
tegen alle gedenken in gaat de oorlog gewoon door
er wordt nog dagelijks gemoord deze stilte wordt niet gehoord
het ritueel krijgt geen vat op mij
ik heb er alweer niet in geloofd
het is net als Kerst
elk jaar weer organiseren wij samen een sfeer
van warmte, liefde en geluk voor de duur van 48 uur
en de rest van het jaar maken wij alles weer stuk
4 mei, twee minuten stil
en voor olie, macht en geld
horen wij de rest van het jaar het gedonder van geweld